Kiosque (sous-marin)

Le kiosque de sous-marin est la superstructure élevée au-dessus de la coque de ces bâtiments. Elle a pour objectif de disposer d’une plateforme surélevée pour la navigation en surface en vue de faciliter&nbsp waist pack water bottle holder;:

Cette plateforme est surnommée baignoire car thermos steel water bottle, par gros temps, elle est balayée par les plus grosses vagues.

Le kiosque héberge aussi des dispositifs verticaux de grande hauteur, tels que des périscopes, antennes, mâts de communication ou Schnorchel .

Afin de réduire la trainée hydrodynamique et de trop ralentir le sous-marin, le kiosque est en général profilé et plus étroit que la coque . Son raccord à la coque est particulièrement étudié. Le kiosque se situe le plus souvent au milieu du sous-marin, mais il est parfois décalé vers l’avant.

Par son profil, le kiosque joue un rôle de stabilisateur horizontal du sous-marin quand il est en plongée. Il comporte aussi parfois des ailerons mobiles pour accélérer la plongée et jouer également un rôle de stabilisation vertical meat tenderizing methods.

Sur les modèles récents de sous-marin, tels que ceux de la classe Virginia, les périscopes classiques à base d’optique sont remplacés par des caméras haute définition sur un mât avec transmission par fibre optique glass bottle suppliers. Le besoin d’hébergement de matériels dans le kiosque est donc réduit .

Sur les autres projets Wikimedia :

Oligia versicolor

The rufous minor (Oligia versicolor) is a species of moth belonging to the family Noctuidae. It is distributed throughout Europe from Bulgaria up to the Caucasus in the South. In the North southern Scotland, southern Sweden and Estonia through Europe to central Spain 1 liter bpa free water bottle, southern Italy.

The wingspan is 24–28 mm. This species is extremely similar to the marbled minor (Oligia strigilis) and the tawny marbled minor (Oligia latruncula) and specific identification usually requires close study of the genitalia. See Townsend et al. for genitalia images and an identification key.O. versicolor has a wingspan of 23–28 mm and often has more brightly coloured forewings than its congeners with rich reddish-brown tones and a grey subterminal band. There is also often one or more tufts of reddish hairs on the thorax, always lacking in its congeners. Although melanism occurs in this species it is much less frequent than in the other two species. O. versicolor flies at night in June and July and is attracted to light and sugar. It prefers moist areas eco drink bottles. These include, for example glass water bottles, meadows, moors, wet heath and fen, woodland areas, sometimes sandy soils, but not strongly xerothermic habitats.

The larva feeds internally on the stems of various grasses (including Carex species, Luzula luzoloides, Bracilypodium sylvaticum and Poa pratensis), pupating in a cocoon among the roots. This species overwinters as a larva.

Język gruziński

 Iran (50 tys.)  Turcja  Rosja i inne

Język gruziński (gruz. ქართული ენა, kartuli ena) – język kartwelski, używany przez ok. 4,2 mln osób głównie w Gruzji, gdzie jest językiem urzędowym, oraz przez dalsze 2,5 mln w Turcji, Rosji, USA i Europie, jak też przez niewielkie grupy w Iranie (tj. Gruzini ferejdańscy) i Azerbejdżanie (Ingilojcy). Jest też używany jako język literacki przez zamieszkujące Gruzję niewielkie wspólnoty etniczne flat meat mallet, nie posiadające piśmiennictwa we własnych językach: przez Swanów, Megrelów i Lazów.

Język gruziński, wraz z językami swańskim, megrelskim oraz lazyjskim, tworzy południowokaukaską (zwaną też kartwelską) rodzinę językową, niegdyś błędnie łączoną z innymi rodzinami Kaukazu, stanowiąc najbardziej liczny i jednocześnie najważniejszy jej język.

Język gruziński zapisywany jest alfabetem gruzińskim running waist pack, który pochodzi najprawdopodobniej od spółgłoskowego pisma syryjskiego. Gruziński ma bardzo długą tradycję piśmienniczą, sięgającą przynajmniej V w. Wśród gruzińskich badaczy panuje powszechne przekonanie, że pierwszy alfabet języka gruzińskiego powstał najpóźniej na przełomie IV i III w. p.n.e., za czasów króla Parnawaza I. Najstarszym zachowanym zabytkiem literatury jest powstały w V w. żywot św. Szuszanik, którego autorem jest Jakub Curtaweli, a uważanym za najważniejsze dzieło literatury gruzińskiej jest XII-wieczny epos Rycerz w tygrysiej skórze autorstwa Szoty Rustawelego. Język gruziński posiada też bardzo bogatą literaturę sakralną, której autorami nierzadko bywali gruzińscy władcy np.: Dawid IV.

W dziejach języka wyróżnia się dwa główne okresy: starogruziński V w.-XI w. oraz nowogruziński – od XII w.

Język gruziński, pomimo bardzo bogatego słownictwa, posiada również zapożyczenia z licznych języków, z którymi miał kontakt na przestrzeni dziejów. Te obejmują m.in. język arabski, perski, turecki, grecki, łacinę, rosyjski czy wreszcie język angielski. Istnieją też pożyczki z innych języków Kaukazu, jak np.: z armeńskiego kalaki “miasto”, osetyjskiego ludi “piwo” czy abchaskiego dzghwa “morze”.

Do najwybitniejszych badaczy języka gruzińskiego zalicza się: Tamaza Gamkrelidzego, Arnolda Czikobawę oraz Georges’a Dumézila.

Język gruziński jest silnie zróżnicowany dialektycznie. Istnieje 18 dialektów, podzielonych według wspólnych podobieństw na dwa główne zespoły – wschodni i zachodni, które pomimo dużych różnic są wzajemnie zrozumiałe. Językoznawcy gruzińscy wliczają do nich pozostałe etnolekty kartwelskie, w tym m.in. język swański, choć trzeba pamiętać, że jest to bardziej deklaracja polityczna, niż stwierdzenie językowego stanu rzeczy. Cechami różniącymi dialekty są m still water in glass bottles.in. występowanie y- i u- przed niektórymi samogłoskami (odpowiednik labializacji), obecność długich i krótkich samogłosek, używanie starogruzińskiego zrostku liczby mnogiej z -n-, zamiast współczesnego z -eb-, odmienne formy czasownikowe oraz nieobecne w języku literackim zapożyczenia czy dialektyzmy. Dialekty gruzińskie dzielimy na:

Do dialektów zalicza się też język judeo-gruziński, będący w rzeczywistości mieszanką języka gruzińskiego i hebrajskiego słownictwa.

Współczesny język literacki ukształtował się w XIX-XX w. na podłożu dialektu kartlijskiego i kachetyjskiego.

Język gruziński jest językiem aglutynacyjnym, o bogatej fonetyce. Występują tu często zbitki spółgłoskowe (np. mcvrtneli– trener). Posiada 28 spółgłosek z charakterystycznymi trójkami głosek dźwięcznych, bezdźwięcznych przydechowych i bezdźwięcznych wydechowych. Samogłosek ma tylko 5. Posiada siedem przypadków: mianownik, ergatyw, adwerbial (essivus), celownik, dopełniacz, narzędnik, oraz wołacz. Przymiotniki mają identyczną formę, jak rzeczowniki. Przysłówki tworzy się, dodając do przymiotnika lub rzeczownika końcówkę adwerbialu. Zaimek I os. Sg me może wskazywać na pewne pokrewieństwo z językami indoeuropejskimi. Choć posiada ergatyw, w czasie teraźniejszym jest nominatywny. W odmianie czasowników używa tzw. screeve’u. Koniugacja czasowników jest bardzo złożona, z podziałem czasowników na statyczne i dynamiczne, przechodnie i nieprzechodnie, jedno- i wieloosobowe i in.

Język gruziński posiada względnie prostą deklinację i nie rozróżnia rodzajów gramatycznych. Rzeczowniki, których rdzeń kończy się spółgłoską mają w mianowniku końcówkę “-ი” (-i). U rzeczowników kończące się w mianowniku na inne samogłoski jest ona częścią rdzenia.

Język gruziński wyróżnia 7 przypadków:

Jest to słownikowa forma rzeczownika. W zależności od formy czasownika może oznaczać podmiot bądź dopełnienie bliższe zdania.

Oznacza podmiot zdania dla niektórych form czasownika.

Oznacza dopełnienie dalsze. W zależności od formy czasownika, także podmiot lub dopełnienie bliższe.

Oznacza własność, przynależność. Jego rola jest bardzo zbliżona do roli dopełniacza w języku polskim.

Podobnie jak w języku polskim określa narzędzie, środek do osiągnięcia czegoś. Np. “კოვზით ვჭამ” (k’ovzit vch’am) – “jem łyżką”. Wyraża także obecność dodatku, składnika. Np. “ჩაი შაქრით” (ch’ai shakrit) “herbata z cukrem”.

Tworzy przysłówki z przymiotników. Np. წყნარად (cqnarad) – szybko od წყნარი (cqnari) – szybki. W przypadku rzeczowników odpowiada formom z przyimkiem “jako” w języku polskim lub jednej z form narzędnika w języku rosyjskim. Np. ვმუშაობ პროგრამისტად (wmuszaob programistad) “pracuję jako programista” (por. работаю программистом)

Funkcja podobna do wołacza w języku polskim. Używany rzadko, często w kontekście religijnym lub poetyckim

Wśród tych rzeczowników trzeba wyróżnić dwa typy:
typ I – zmieniający swoją samogłoskę tematyczną (gł. rzeczowniki kończące się na -e lub -a) oraz
typ II – niezmieniający owej samogłoski, do którego należą rzeczowniki kończące się na -o, -u, -i oraz niektóre na -a lub -e.

Mimo że we współczesnym gruzińskim do tworzenia form liczby mnogiej używa się jedynie -eb-, można jednak spotkać – np. w poezji lub niektórych dialektach – deklinację starego typu, stosującą wrostek -n-.

William King (Canadian politician)

William ‘Bill’ King (born September 15, 1930) is a former British Columbia politician from Revelstoke. King was a member of Dave Barrett’s 1972 BC NDP provincial government, serving in the post of Minister of Labour.

King was born in Tisdale best ball shaver, Saskatchewan to Irish immigrants Patrick and Minnie King. He married Audrey Lennard on October 10 best glass water bottle, 1953, with whom he had two children, Linda and William Jr. He attended Nelson High School in Nelson, BC and the Labour College of Canada at the University of Montreal in 1967.

He entered politics as a teenager in 1943, when he acted as a runner between polling stations and the campaign headquarters of Herbert Herridge, CCF MLA for Rossland-Trail. After moving to Revelstoke in 1952, he became an organizer for the CCF at the constituency level and worked on Vincent Segur’s campaign in the 1952 provincial election. In 1960 King served as campaign manager for George Hobbs, who won the Revelstoke-Slocan seat for the CCF.

King was first elected to the BC provincial legislature in the Revelstoke-Slocan constituency on July 15, 1968 in a by-election, but was defeated in the 1969 General Election.

He was re-elected in 1972, when the New Democratic Party became the government. Premier Dave Barrett appointed King Minister of Labour. During his time as Minister of Labour, King introduced BC’s first Labour Code and Human Rights legislation, and was the first to appoint women to key civil service positions in BC when to use meat tenderizer.

In the general election of 1975, NDP leader Dave Barrett lost his seat in the Legislature. King served as Leader of the Opposition until Barrett returned to the House upon winning a by-election in June 1976.

King was elected as the first MLA for the new riding of Shuswap-Revelstoke in the 1979 general election glass portable water bottle.

United Nations LRT station

United Nations LRT station, also known as UN Avenue LRT station, is a station on the Manila LRT (LRT-1). Like all other LRT-1 stations, United Nations station is above-ground. The station serves Ermita in Manila and is located at the corner of Taft and United Nations Avenues. The station is named after United Nations Avenue, which in turn is named after the United Nations.

United Nations station serves as the thirteenth station for LRT-1 trains headed for Baclaran and as the eighth station for trains headed to Roosevelt.

It is the closest station to one of Manila’s major landmarks, Rizal Park, named after the Philippine national hero, José Rizal. Because of its position near Rizal Park, the station is close to many government offices, such as the Supreme Court of the Philippines and the Court of Appeals; and the offices of the Department of Tourism, the Department of Justice online football kits, National Bureau of Investigation (NBI), and the Insurance Commission. The World Health Organization (WHO) Western Pacific regional headquarters are also located near the station.

The vicinity is home to major educational institutions, such as Instituto Cervantes de Manila, Adamson University, Philippine Normal University, Technological University of the Philippines, U water bottle storage.P. Manila College of Arts and Sciences, Santa Isabel College Manila, Emilio Aguinaldo College, Araullo High School, and the Manila Science High School. The National Library, National Museum of Anthropology, and Paco Park are also within steps from this station, as well as the Philtrust Bank headquarters, YWCA of Manila, Waterfront Manila Pavilion Hotel, The Pearl Manila Hotel, Central United Methodist Church (Manila), and Cathedral of Praise. Some of the prominent hospitals are located near this station along UN Avenue, the Manila Doctors Hospital and Medical Center Manila.

United Nations station is connected to a commercial center named Times Plaza, which is similar to a small shopping mall. It is an ideal stop for those heading to the Eva Macapagal Terminal in Port Area, Manila Ocean Park, Robinsons Place Otis, Malacañang Park, and the United States Embassy.

United Nations station is well-served by buses and jeepneys that serve the Taft Avenue and nearby routes. Taxis and cycle rickshaws also stop at and around the station.

Overview of United Nations, Manila, from United Nations LRT station

The rails

Platform area, panoramic view

Coordinates:

Viscounty of Altamira

The Viscounts of Altamira were a family of the Spanish nobility.

He married 14 April 1456 to Dª. María de Acuña. Daughter of D. Pedro de Acuña, 1st Count of Buendía, and Ines Herrera. Nephew of the Archbishop of Toledo, D. Alonso Carrillo.

He held the seat of the Biveros, until, on 15 June 1465, King Henry IV stripped him of his title, by Royal Decree signed in Zamora. Henry IV then gave the seat of the Biveros to Perdo Pardo de Cela on 27 June. He was Contador of Henry IV, Commandor General, Lord of Cabezón, in Valladolid. They had the following children waterproof camera case;

4. D. Gil González de Vivero y Davila 5. D. Lope 6. D. Francisco 7. D. Alonso de Vivero 8. Dª Aldonza de Vivero. Married to D. Gabriel Manrique. First Count of Osorno 9. Dª María de Vivero y Soto. Casó con D. Luis de Tobar. Señor de Berlanga y Astudillo 10. Dª Isabel de Vivero 11. Dª Inés de Vivero. Married to D. Diego Pérez de Osorio, Lord of Villacís and Cervantes. After the death of his father the king, he was given the seat of the Biveros. The Biveros were not in agreement with this and they took up arms and fought within the walls of the estate underwater phone bag, killing one son of Dª. Inés in the battle.

From this marriage come the Counts of Villanueva de Cañedo.

This battle forced the King to revoke the Decree of Zamora refilling water bottles, signed in 1465 and attributed the seat of the Biveros back to its original Lords.

12. Dª Mariana 13. Dª Catalina de Vivero

Alonso Pérez de Bivero (1458 – 1509). Second Viscount of Altamira. Promoter of the construction of the Castle of Fuensaldaña (Valladolid).

Was married in first instance to Elvira Bazán. In second instance, María Manrique de Benavides. They had the following children; Juana de Acuña. Married to Martín de Acuña. Son of Juan de Acuña, III Count of Valencia, Gijón y Pravia y Teresa Enríquez. Lord of Matadion. They had three children.

1. Juan Pérez de Bivero. 3rd Viscount of Altamira. 2. Antonio de Acuña. Lord of Matadión. With succession. 3. Fernando de Acuña. Lord of Villafañe. With succession. 4. Antonia de Acuña. Married to Fernando Niño de Castro. Marques of Valladolid. 5. Ines de Acuña.

Alonso Pérez de Bivero. IV Viscount of Altamira. Married to María de Mercado. From Madrigal de las Altas Torres (Ávila). Daughter of Juan de Mercado, from Madrigal, Knight of the Order of Santiago. They were succeeded by:

Juan de Bivero y Mercado. V Vizconde of Altamira. The King Felipe II bestowed upon him the title of Count of Fuensaldaña. Married to Magdalena de Borja. Lady of the House of Loyola. Nephew of Francis Borgia. They had no children.

Their successors were: D. Juan Esteban Pérez de Bivero Garcia de Quevedo, of the branch of D. Gil González de Bivero Y Davila (Counts of Davila). VI Viscount of Altamira. In the year 1583 he was the 2nd count of Count of Fuensaldaña. His titles were then inherited by D. Alonso Pérez de Bivero Garcia de Quevedo, that continues the line today.

Images and Words

Images and Words è il secondo album in studio del gruppo musicale statunitense Dream Theater, pubblicato il 7 luglio 1992 dalla Atco Records.

Viene considerato da molti il primo esempio di progressive metal in senso compiuto, nonché uno dei dischi heavy metal più importanti per l’evoluzione del genere stesso durante gli anni novanta. Images and Words è stato inoltre certificato disco d’oro dalla RIAA e si posizionò alla posizione numero 61 della Billboard 200, vendendo complessivamente 2 milioni di copie nel mondo.

Rappresenta uno dei dischi più amati dagli appassionati del gruppo, considerato come uno dei loro momenti di massima ispirazione. È anche il primo album con il cantante James LaBrie, il quale ha sostituito Charlie Dominici.

Nel libretto dell’album sono indicati, come d’abitudine, gli autori di ogni singolo brano, ma le parole “music” e “lyrics” sono sostituite rispettivamente da “images” e “words”. La musica di tutti i brani è attribuita all’intero gruppo, dato che i Dream Theater hanno sempre composto i loro brani tramite jam e improvvisazione, oppure partendo da materiale scritto dai singoli componenti e poi unito in un unico brano meat tenderizer sauce. L’unica eccezione riguarda Wait for Sleep, la cui parte strumentale venne interamente curata dal tastierista Kevin Moore. I testi di ogni brano invece sono attribuiti a singoli componenti, ad eccezione di Take the Time, composta da tutti i componenti del gruppo.

Da questo disco sono stati realizzati i videoclip di Pull Me Under, Take the Time e Another Day, visibili nel VHS Images and Words: Live in Tokyo. Solo Another Day non ha subito modifiche nel passaggio televisivo, mentre gli altri due brani sono stati editi a causa della loro considerevole lunghezza. Nonostante Another Day fosse ritenuto il brano più adatto per ricavarne un video ad alta rotazione, non destinato esclusivamente agli amanti del metal, MTV ha prestato particolare attenzione a quello realizzato per Pull Me Under, il quale ha ricevuto un discreto numero di passaggi televisivi. Questa particolarità viene citata da Mike Portnoy nel VHS Images and Words: Live in Tokyo poco prima che parta il video.

Durante l’estate del 2007 i Dream Theater eseguirono in alcuni concerti l’intero album waterproof wallet, in occasione dei 15 anni dalla sua pubblicazione. I brani sono stati eseguiti esattamente come le versioni originali, ad esclusione di Surrounded, lievemente riarrangiata e con l’aggiunta di una coda in cui sono state citate Sugar Mice dei Marillion e Mother dei Pink Floyd. La prima di queste riproposizioni dal vivo avvenne il 3 giugno 2007, in occasione della loro prima partecipazione al Gods of Metal.

Surrounded è stata dedicata durante l’Images and Words Tour ad Arthur Ashe, leggenda del tennis morto di AIDS.

Altri progetti

Sar1

Sar1 ist ein G-Protein, das am Transport zwischen dem endoplasmatischen Reticulum (ER) und dem Golgi-Apparat beteiligt ist. Es kommt in Eukaryoten vor. In Pflanzen und Säugetieren gibt es zwei Isoformen running with a fanny pack.

Durch GTP/PREB aktiviertes Sar1a vermittelt das Signal zur Bildung der Hülle (COPII) derjenigen Vesikel, die den Transport von Proteinen vom ER zum Golgi bewerkstelligen. Initiiert wird die Bildung der COPII-Hülle dadurch, dass Sar1a im Zusammenspiel mit dem ER-Membranprotein Sec12 mit GTP beladen wird. Nach der Bindung von GTP erfolgt eine Konformationsänderung bei der eine N-terminale amphipathische Helix offengelegt wird. Diese amphipathische Helix ermöglicht die Anlagerung von Sar1a an die ER-Membran. In der Folge können sich die weiteren COPII-Hüllproteine an Sar1a anlagern.

Sar1b bildet selbst einen Teil dieser Hülle, spielt eine Rolle bei der Auswahl der zu transportierenden Proteine waterproof cellphone cases, und ist der Triggerpunkt für das Recycling der COPII-Hülle hydration vest for running. Mutationen im SAR1B-Gen können zum chylomicron retention disease führen.

Aleksander (Kudriaszow)

Aleksander, imię świeckie Aleksandr Iwanowicz Kudriaszow (ur cheap replica football tops. 3 października 1940 w Rudzatach tenderize cooked meat, powiat dyneburski, Łotwa) – zwierzchnik autonomicznego Łotewskiego Kościoła Prawosławnego z tytułem metropolity Rygi i całej Łotwy.

Ukończył wydział historyczno-filologiczny instytutu pedagogicznego w Dyneburgu i pracował jako nauczyciel języka rosyjskiego w szkołach średnich w Rydze. W 1982 został wyświęcony na diakona, a następnie na kapłana. Pracował w eparchii permskiej Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego, a następnie w cerkwi Przemienienia Pańskiego w Rydze. Od 1988 zasiadał w Radzie Eparchialnej, zaś od roku następnego redagował jej oficjalny organ prasowy. Zaocznie ukończył seminarium duchowne w Moskwie.

10 czerwca 1989 złożył śluby zakonne i następnego dnia otrzymał godność archimandryty. 23 lipca tego samego roku mianowany biskupem dyneburskim, biskupem pomocniczym eparchii ryskiej. Od 27 października 1990 biskup ryski i całej Łotwy, następnie od 25 lutego 1994 – arcybiskup i od 25 lutego 2002 metropolita na tej samej katedrze.

Château-l’Évêque

Vous pouvez partager vos connaissances en l’améliorant (comment ?). Le bandeau {{ébauche}} peut être enlevé et l’article évalué comme étant au stade « Bon début » quand il comporte assez de renseignements encyclopédiques concernant la commune.
Si vous avez un doute, l’atelier de lecture du projet Communes de France est à votre disposition pour vous aider. Consultez également la page d’aide à la rédaction d’un article de commune.

Consultez la liste des tâches à accomplir en page de discussion.

Géolocalisation sur la carte : Dordogne

Géolocalisation sur la carte : Dordogne

Géolocalisation sur la carte : France

Géolocalisation sur la carte : France

Château-l’Évêque est une commune française située dans le département de la Dordogne, en région Nouvelle-Aquitaine.

La commune de Château-l’Évêque est incluse dans l’aire urbaine de Périgueux.

Arrosé par la Beauronne qui y reçoit le ruisseau de Mesplier, le bourg de Château-l’Évêque est desservi, à 7 kilomètres au nord-ouest de Périgueux, par la route départementale 939 (l’ancienne route nationale 139), ainsi que par la ligne de chemin de fer de Périgueux à Limoges.

Château-l’Évêque est limitrophe de huit autres communes, dont Bussac à l’ouest, sur une distance d’environ quatre-vingts mètres.

En occitan, la commune porte le nom de Lo Chasteu.

Deux sites du Néolithique ont été retrouvés sur la commune.

On a décelé la présence de voies romaines[réf. nécessaire], passant par la Sauvagie. Au lieu-dit la Pierre Plantée, se trouve une borne anépigraphe (borne milliaire) datée du règne de l’empereur Florien en 270 ap. J.-C.[réf. nécessaire].

La première mention de Preyssac date de 1169. En 1247 Preyssac est une châtellenie de Chamberlhiac. En 1347, Adhémar de Neuville, l’évêque de Périgueux fit construire Château-l’Évêque. En 1364, la paroisse est en partie détruite par les Anglais. En 1412, 280 combattants anglais sont sur Château-l’Évêque, brûlent trois maisons, puis prennent et détruisent Pressac.

Château-l’Évêque est restauré en 1515 par l’évêque de Périgueux, Gui Ier de Castelnau. Pierre VIII Fournier, évêque de Périgueux, est étranglé par ses domestiques le 14 juillet 1575 dans son château. En 1581, Jean de Montardie, capitaine de l’armée catholique part de Preyssac pour reprendre la ville de Périgueux aux protestants.

Le 23 septembre 1600, saint Vincent de Paul est ordonné prêtre dans la chapelle du château épiscopal par l’évêque François de Bourdeilles.

À la création des municipalités, on retrouve le nom de Peyssac Dagonat en 1793 puis de Pressac d’Agonnac en 1801 avant que la commune de Preyssac-d’Agonac ne prenne le nom définitif de Château-l’Évêque le 25 décembre 1831.

La commune de Château-l’Évêque (appelée dans un premier temps Peyssac Dagonnat puis Pressac-d’Agonnac) a été rattachée, dès 1790, au canton d’Agonat qui dépendait du district de Perigueux. Les districts sont supprimés en 1795 et le canton d’Agonat en 1800. La commune est alors rattachée au canton de Périgueux dépendant de l’arrondissement de Périgueux.

Ce n’est qu’en 1831 que la commune prend son nom actuel. Le canton de Périgueux est scindé en trois en 1973 et Château-l’Évêque fait partie du nouveau canton de Périgueux-Nord-Est.

Dans le cadre de la réforme de 2014 définie par le décret du 21 février 2014, ce canton disparaît aux élections départementales de mars 2015. La commune est alors rattachée au canton de Trélissac.

Fin 2002, elle rejoint la communauté d’agglomération périgourdine. Celle-ci disparaît le 31 décembre 2013, remplacée au 1er janvier 2014 par une nouvelle intercommunalité élargie : Le Grand Périgueux.

L’évolution du nombre d’habitants est connue à travers les recensements de la population effectués dans la commune depuis 1793. À partir de 2006 best lemon press, les populations légales des communes sont publiées annuellement par l’Insee. Le recensement repose désormais sur une collecte d’information annuelle, concernant successivement tous les territoires communaux au cours d’une période de cinq ans. Pour les communes de moins de 10 000 habitants, une enquête de recensement portant sur toute la population est réalisée tous les cinq ans, les populations légales des années intermédiaires étant quant à elles estimées par interpolation ou extrapolation. Pour la commune, le premier recensement exhaustif entrant dans le cadre du nouveau dispositif a été réalisé en 2005.

En 2015, la commune comptait 2 128 habitants, en augmentation de 2,01 % par rapport à 2010 (Dordogne : +1,04 %, France hors Mayotte : +2,44 %).

En 2012, parmi la population communale comprise entre 15 et 64 ans, les actifs représentent 1008 personnes, soit 47,8 % de la population municipale. Le nombre de chômeurs (71) a diminué par rapport à 2007 (75) et le taux de chômage de cette population active s’établit à 7,0 %.

Au 31 décembre 2012, la commune offre 253 emplois pour une population de 2 109 habitants. Le secteur tertiaire prédomine avec 42,4 % des emplois mais le secteur administratif est également très présent avec 33,6 %.

Répartition des emplois par domaines d’activité

Au 31 décembre 2013, la commune compte 135 établissements meat tenderizer papain, dont 61 au niveau des commerces, transports ou services, 29 dans la construction, 22 dans l’agriculture, la sylviculture ou la pêche, 18 relatifs au secteur administratif, à l’enseignement, à la santé ou à l’action sociale, et cinq dans l’industrie.

Au sud-ouest de la commune, la forêt de chênes de Feytaud est classée comme ZNIEFF .

Sur les autres projets Wikimedia :